محبت کن اما ...

پدر ...

ziba-2006 — Sun, 05 Jul 2009 12:48:11 GMT

پدر ..... پدر ....... پدر ..... پدر ...... پدر ...... پدر

.......................................

.............................................

.....................................................

............................................................

ما آمدیم ...

ziba-2006 — Mon, 25 May 2009 06:31:18 GMT

از آمــدنم نبود گــردون را ســود وز رفتن من جلال و جاهـش نفزود

وز هيچ كسي نيز دو گوشم نشنود كاين آمدن و رفتنم از بهر چه بود

سلام

انقدر نيومدم اين طرفا كه ديگه آدرس وبلاگ هم يادم رفته بود. يه لحظه فكر كردم كه چطور بايد آپ كنم.

تصميم نداشتم ديگه بيام. به لطف فيلترينگ ديگه اصلا يادم رفته بود كه وبلاگ دارم . امروز يه دفه تصادفي بعد از مدتها آدرس وبلاگم رو وارد كردم و در اوج ناباوري ديدم وبلاگ فيلتر نيست و باز شد. منم جوگير شدم و تصميم گرفتم بنويسم.

جالبه! كسي كه با وبلاگ نويسي من مخالف بود خودش پيگيري كرد كه وبلاگم رو از فيلترينگ در بياره و فكر كنم الان كه بازه به لطف پيگيري ايشون باشه. به هر حال ممنونم ازشون (هر چند انتظار نداشتند بيام بنويسم).

* تو اين مدت اتفاقات زيادي هم خوب و هم بد افتاده كه اكثرشو يادم نيست. اگه بخوام اتفاقات خوب و بهترين رو بگم بايد سفرهاي زيارتي كه داشتم رو يادآور بشم. سفر به مشهد كه قبل از عيد و آذر ماه بود و خيلي دوست داشتني و باحال بود. لازم به ذكره كه بنده علاقه شديدي به مشهد و امام رضا دارم . فضاي روحاني حرم امام رضا هميشه منو مي گيره ؛ اين حس رو توي هيچ كدوم از شهرها و مكانهاي زيارتي ندارم. مشهد رو شديد دوست دارم و هميشه رفتن به مشهد برام يه آرزوئه و براي رفتن به مشهد بايد كلي انتظار بكشم و وقتي كه قسمت مي شه و مي خوام برم ديگه از خوشحالي مي خوام بال در بيارم.

* سفر دوم و جديدي كه داشتم سفر زيارتي كربلاي معلي بود كه اونم هنوز باورم نشده كه رفتم و اومدم به قول خيليها خواب بودم. اصلا باورم نمي شه كه امام حسين منه رو سياه رو دعوت كرده باشه به جايي كه همه آرزوش رو دارند.

يكشنبه شب 13/2/88 عازم شديم و صبح سه شنبه ساعت 4 رسيديم نجف. حرم امام علي يه جورايي غريب بود. اونجا رو كه با حرم امام رضا مقايسه مي كردم دلم مي سوخت. اولين امام شيعيان، پدر تموم ائمه اين جوري غريب و تنها! واقعا جاي تأسف داشت. وقتي مي بينم امام رضا بين ايرانيها چقدر محبوبه و چقدر ازش استقبال مي كنند حالم از عربهاي اطراف ائمه به هم مي خوره كه چقدر بي احساسند.

تأثير گذارترين جايي كه ديدم خانه حضرت علي بود. مي تونم بگم بيشتر از هر جايي متأثر شدم. خيلي حسه قشنگيه وقتي جايي پا بزاري و جايي قدم بزني كه يه روزي ائمه ما زندگي كردند؛ هوايي رو استشمام كني كه روزي حضرت علي و حضرت فاطمه و بچه هاشون اونجا نفس مي كشيدند؛ اتاقي كه امام حسين و امام حسن بچگيشونو گذروندند. وقتي داشتم ديوارهاي اون خونه رو نگاه مي كردم و از جاي جاي اون خونه بازديد مي كردم اشك مي ريختم . شايد كسي نتونه درك كنه مگر كسي كه خودش رفته باشه. جاي خيلي خيلي قشنگي بود (با اينكه مطمئنم ظاهرش كلا نسبت به آن زمان تغيير كرده). فقط كلي بد و بيراه گفتم به اونايي كه نزاشتند دوربين ببريم و عكس بگيريم.

صبح پنج شنبه رفتيم كاظمين و برا غروب رسيديم كربلا. اونجا هم حال و هواي خاصي داشت. خيلي باحاله كه كسي كه همش صداش مي كني و ازش كمك مي خواي و دخيلش مي شي الان روبروت باشه و بتوني از نزديك زيارتش كني

يا اباالفضل ...

حرم امام حسين هم كه جاي خودش رو داره وقتي بشيني كنار حرم و زيارت عاشورا بخوني ...

خلاصه كه روز سه شنبه 22/2/88 روز بازگشت به وطن بود. سفر خوبي بود . اميدوارم نصيب تموم دوستداراش بشه.

* اتفاقات بدي هم تو اين مدت افتاد. كه مهمترين و دردناكترينش فوت داداشم بود. هنوز بعد از 8 ماه از يادآوريش بدنم مور مور مي شه. يك ماه تو بيمارستان بري و بياي و جسم نحيف كسي رو ببيني كه تا 2 ساعت قبل از تشنج با پاي خودش اومده بود دم در و بدرقه ات كرده بود. الان رو تخت بيمارستان بود و هر روز ضعيف و ضعيف تر مي شد و ما شاهدش بوديم. كسي كه روزي برا خودش يَلي بود الان تموم وزنش اندازه يه بچه شده بود.

لحظات دردناكي بود خيلي خيلي ......

* مشكلاتي هم تو خونواده پيش اومده كه به اندازه كافي اعصاب و روان ما رو درگير كرده.

* از خونه تكوني عيد هم بگم كه امسال حسابي منو خسته كرد طوري كه هزار درد گرفتم ؛ كمر درد و پا درد و غيره و هر دفه به طرز عجيبي خدا كمكم مي كرد و بدون هيچ دارو و دكتري خود به خود برطرف مي شد. با اينكه امسال تصميم داشتم كارگر بگيرم ولي به خاطر وسواس بيش از حد حاضر نشدم هيچ كارگري كارم رو انجام بده ولي با خودم عهد كردم اگه زنده موندم و به خونه تكوني سال آينده رسيدم اين تو بميري ديگه از اون تو بميري ها نيست حتما كارگر مي گيرم.

چقدر طولاني شد

سفر كردم كه از يادم بري ديدم نميشه آخه عشق يه عاشق با نديدن كم نمي شه

خداحافط ...

ziba-2006 — Thu, 06 Dec 2007 04:39:24 GMT

سلام علیکم

احوالات؟!

به من پیشنهاد شده دیگه تو وبلاگ ننویسم.

گفتند می تونی برای ثبت خاطرات خود از روشهای دیگه مثلا دفترچه خاطرات استفاده کنی!

فعلا گوش می کنیم تا بعد. شاید حساسیتها کم شود.

ولی وبلاگ می خونیم همچنان

بای تا سلامی دیگر

ولادت امام رضا ...

ziba-2006 — Wed, 21 Nov 2007 13:00:50 GMT

خجسته میلاد حضرت ثامن الحجج امام رضا علیه السلام

بر همگان مبارک باد.

****************************************************

سلام

چند روزيست وضعيت آشفته اي داريم. همه چيز به هم ريختس. هيچي سر جاش نيست. شده مثل وضعيت جنگ زده ها. شركتو مي گم. چند روز قبل يعني دقيقا سه شنبه شب 22/8/86 اسباب كشي داشتيم . تموم اسباب اثاثيمون رو برديم به يه محل ديگه همون نزديكيا . دارن شركت رو خراب مي كنن مي خوان از نو بسازن. حالا كي ساخته بشه خدا مي دونه ! گفتن يه شش ماهي اينجا هستين ديشب رسيد به شش سال . حداقلش يه سال و نيم هست احتمالا.

اينجا يه اتاق دادن به من مثل قفس مي مونه يعني از بس خرت و پرت چيدم توش مثل قفس شد جاي كمي داره همه اتاقها همين وضع رو داره. مثلا من خوش شانس بودم. سه تا از همكارام رو گذاشتند كنار هم تو يه اتاق فقط يه ميز بهشون دادن. ولي خوب برا تنوع بد نيست. يه چند روزي كه بگذره عادت مي كنيم و كم كم مشكلات حل مي شه.

امروز مجددا حالم خوب نيست. يه جورايي كم آوردم، بريدم. احساس مي كنم نمي تونم از پس مشكلات كنوني بر بيام. دلم مي خواد يه مرد شرور باشم از اينكه نيستم زجر مي كشم از اينكه قدرت و جرأت مردا (البته بعضي مردا) رو ندارم هم زجر مي كشم. دنبال شغل دوم مي گردم (اين يكي ديگه خيلي خنده داره تو همين يكيش موندم). خلاصه كه بعضي اوقات از زمين و زمان و خدا و بنده خدا دلگير و دلخورم و سرجنگ دارم.

مهمونی ...

ziba-2006 — Wed, 07 Nov 2007 12:31:47 GMT

سلام عليكم دوستانننننننن

انشالا كه حال همگي خوبه.

تو پست قبلي اگه يادتون باشه گفتم كه قراره آپاچيها (همون دوستاي دبيرستانم با بچه هاشون) حمله كنن خونمون . يه هفته اي بعد از اينكه رفتيم خونه دوستم برام اس ام اس اومد كه پس كي بيايم خونتون؟ حالا كي بود؟ يك روز بعد از چهلم مامان دوستم. يعني دقيقا فرداي روز چهلم، همون دوستم كه مامانش فوت شده بود اس ام اس داد. منم گفتم به دليل اينكه اين هفته بچه هاتون ظهري هستند هفته ديگه تشريف بيارين كه بچه ها هم بتونن بيان. دوستم كه روز مهموني منو ديده بود كه از شيطنت و شلوغي بچه ها اعصابم خرد مي شد، الان خندش گرفت. گفت مگه اون روز خيلي از بچه ها راضي بودي و خوشت اومد كه الان مي خواي اونا هم باشن؟

گفتم راستش نه ولي چاره اي نيست به قولي « اين بوغ رو اين حمومه ديگه ... »

خلاصه قرار شد كه يكشنبه بيان خونمون اونم ساعت 2 به اين زودي . همون روز اس ام اس داد كه اشكال نداره ما زود بيايم خونتون. آخه يكي از دوستان مي خواد بچشو ببره كلاس . منم گفتم اشكال نداره فقط اگه كارام نيمه تموم بود خودتون بايد كمك كنيد.

چشمتون روز بد نبينه كه ساعت 2 و خرده اي بود كه اومدن و زحمت كشيده بودن يه كادوئي هم آورده بودن با اينكه از قبل من بهشون تذكر داده بودم كه اگه كادو آوردن من فحش مي دم. ديگه تا شب اونجا بودن و بچه ها هم چون دفه اول بود خونه ما مي اومدن اول خيلي مرتب و ساكت و سر به زير نشستن. ولي چند لحظه اي كه شد ديگه خونه ما انگار زلزله اومد.

بچه كوچيكه كه به سلامتي رفته بود رو ديوار نقاشي كشيده بود و يكي از بچه ها هم رفته بود جلوي ديوار وايساده بود كه من نبينم . حالا از اين طرف من اصرار مي كردم كه بيا ميوه بخور اونم از جاش تكون نخورد بعدا فهميدم قضيه چي بوده و اين بدبخت داره خرابكاري اون يكي رو پنهون مي كنه. خلاصه بد نبود . گفتيم و شنيديم و خنديديم و شلوغ كرديم و چند تايي عكس گرفتيم. چند تا عكس ازشون گرفتم دست آخر گفتن خودتم بيا يه دونه عكس با ما بگير. منم اومدم و كلي ژست گرفتم و صاف و صوف كردم همچين كه اومد عكس بگيره ديديم فيلمش تموم شده.

دبيرستان كه بوديم يكي از بچه هاي دبيرستان كه همدوره ما بود ولي همكلاس ما نبود رو از مدرسه اخراج كردن به دليل فساد اخلاقي. حالا جريان چي بود ما نفهميديم. آخه اون موقع كه ما دبيرستان مي رفتيم مثل الان نبود كه اگه كسي دوست پسر نداشته باشه افت كلاس داره و چه مي دونم هر دختري به يكي دو تا هم بسنده نمي كنه و همزمان شايد با چند نفر دوسته مخصوصا دبيرستانيها (سوء تفاهم نشه همه هم اين جور نيستند). خلاصه اين كارا خلاف حساب مي شد و اگه كسي دوست پسر داشت دختر بدي بود. خلاصه كه اون دختر تنها دختري بود كه از مدرسه اخراج شد .

آقا! همين اخراجش كردن به چند روز نكشيد كه شنيديم طرف با يه پسر طلا فروش ازدواج كرده و از شهر خودمون هم رفته. ما رو مي گي همه دهنمون باز مونده بود از تعجب. بچه ها مي گفتن حالا اگه ما رو اخراج مي كردن از مدرسه كه ديگه هيچ كس محل سگ هم بهمون نمي گذاشت !

چند سالي نبودن و الان يكي دو ساله كه اومدن شهرمون و من هم هرز گاهي مي ديدمش با يه دختر تپل و خوشگل كه ديگه هم قد خودش بود حدود 11-10 ساله. شنيديم طلاق گرفته اومده پيش مامانش.

الان همين روزي كه دوستام خونمون بودن گفتن كه فلاني (همون دختره) رفته به يه آقايي آويزون شده كه هم زن داره و هم سه تا بچه. طرف هم مي خواد خونه به نامش كنه و اين حرفا. خلاصه كه مجددن دهنمان باز ماند كه اين بشر بعد از اين همه سال با يك دختر بزرگ هنوز دست از اين كارا بر نداشته؟! عجب صيادي هم هست بي شرف!!!

روز سه شنبه بعد از دو ماهي كه ماشين بيچارم مريض بود و آه و ناله مي كرد و هر دفه من قول چند روز ديگه رو بهش مي دادم كه ببرمش دكتر و دردش از سرماخوردگي به سرطان تبديل شده بود بلاخره دلم براش سوخت و كباب شد و بردمش پيش دكتر(اونم فقط به اين دليل كه كم كم ديگه ترمزشم نمي گرفت ). دكتر هم بعد از اينكه معالجش كرد نوبت عمل زد براش برا هفته ديگه. حالا هفته ديگه زيبا خانوم بايد كلي پياده شن اونم در حالي كه اين ماه برا قسطاي بانكيشون هم يه عالمه كم آوردن ....

دوستی ...

ziba-2006 — Wed, 24 Oct 2007 08:04:18 GMT

سلام

از مقطع دبيرستان بيش از هر مقطعي خاطره داشتم و خوشم مي اومد. دوره راهنمايي برام عذاب آورترين بود. اصلا دوسش نداشتم. دوره دانشگاه هم نتونستم دوستاي ثابت وخوبي برا خودم پيدا كنم. تا اومدم با چند نفر گرم بگيرم و بشيم دوستاي صميمي، دانشگاه تموم شد. بعد از دانشگاه هم هيچي به هيچي. دوستي كه وقتي دانشگاه بوديم به محض اينكه من مي رسيدم خونه برام زنگ مي زد و يكساعت حرف مي زديم ، دوستي كه موقع امتحانا مي گفت هر شب برات نماز مي خونم كه امتحانات خوب بشه الان چند ساله كه ازش بي خبرم. نه تلفني نه پيغامي هيچ!

ولي دوره دبيرستان رو بيشتر از هر دوره دوست داشتم به اين دليل كه به استثناي يكي دو نفر با همه بچه هايي كه تو كلاس بودند دوست صميمي بوديم يك كلاس تقريبا 35-30 نفري. ازش كلي خاطره دارم ، الان هم هنوز با چند نفرشون در ارتباطم.

عصر روز يكشنبه با چند نفر از دوستان رفتيم خونه يكي از بچه ها. مادرش فوت كرده بود تو ماه رمضان. قرار شد بريم دلداري بديم مثلا. ولي از شما چه پنهون كه هيچ شباهتي به فاتحه و اين حرفا نداشت . دوستم (صاحبخونه) كه لباس مشكيشو درآورده بود و مي گفت مادرم به اين چيزا اعتقادي نداشته و ما هم همينطور. از وقتي هم رفتيم همش مي خنديديم و چرت و پرت مي گفتيم. فقط تنها مشكل اين بود كه خونه دوستم شده بود كودكستان. تو اون جمع فقط من مجرد بودم . تموم دوستام نه تنها متأهلند بلكه شكر خدا همشون هم يكي دو تا بچه دارند. منم پيشنهاد بهشون دادم كه همه پولاشون رو بزارند روي هم و يه مهد بزنند و بچه هاي خودشون رو ثبت نام كنند.

از بس كه شلوغ كردند و جيغ زدند اعصاب من يكي به هم ريخت و تنها كسي هم كه شاكي بود من بودم. واقعا خدا چه صبري به مادرها داده كه مي تونند اين چيزا رو تحمل كنند.

یکی از دوستام می گه خوشگل شدی می گم خواستی ماه رمضان بیای منو ببینی. خودم که می رفتم جلو آینه جیغ می کشیدم از بس ترسناک شده بودم. یکیشون می گه خدا خفت کنه چقدر جوون موندی

ولي روي هم رفته خوش گذشت و روز خوبي بود. فارغ از تمام غم و غصه ها و مشكلات زندگي .... الان هم قراره يه روز دعوتشون كنم خونه خودمون. خدا به داد برسه با اين همه سر و صدا !!!!!

ماه رمضان امسال ...

ziba-2006 — Thu, 11 Oct 2007 08:26:18 GMT

ماه رمضان امسال هم گذشت مثل هر سال

با كلي خاطره - كلي حادثه - كلي حرف و حديث - كلي اعصاب خردي و كلي اتفاقاي خوب و بد

به قول محمد سلوكي «چقدر زود دير مي شود»

اولين ماه رمضان تو خونه جديد مصادف شد با يه سري مسائل احساسي- عاطفي- عشقي- ......... فكر زياد- جنگ اعصاب- قهر- گريه - .....

به هر حال هر چه بود تموم شد هم ماه رمضان هم اون مسائل .

به عواقب و پيامدهايي كه داشت كار نداريم،

به عمق فاجعه اي كه پيش اومد هم كار نداريم چون هر چي بود تموم شد

به اشتباهي كه يه نفر مرتكب شد!

به قلبي كه بي جا عاشق شد!

به دلي كه بي جهت دل بست!

به پدري كه فكر كرد بچه اش هنوز بچه اس!

به پدري كه فكر كرد بچه اش همون سادگي 5 سالگيشو داره!

و به پدري كه ......... !

خوبي قضيه اينه كه همه چيز تمام مي شود به سرعت يك چشم به هم زدن فقط بستگي به عمقش داره كه تا چه مدت بمونه

مثل زخمي كه بسته به عمقش شايد تا مدتها جاش رو بدنت بمونه.

و همه چيز با دو كلمه تمام شد

با دو كلمه ......

ببخشيد – حلال كنيد

اصل قضيه زياد مهم نبود . اين چيزا زياد پيش مي ياد ، يا از اين طرف يا از اون طرف

مهم پيامدهاي قضيه بود ! مسائل جانبي!

من باز هم مثل سابق به دين شك كردم نه به دين نه ! به ديندار! به كساني كه ادعاي دين مي كنند؛ به كساني كه خيلي حرفا مي زنند ولي موقع عمل كه مي شه .......

بيشتر نمي تونم حرف بزنم چون متهم به بدبيني شدم

من متهم به بدبيني شدم !

متهم به خيلي چيزاي ديگه هم شدم!

متهم به گناه نكرده !

فكر كنم من بزرگترين اشتباه خداوند در دوران خداييش هستم!

اين روزا به اين نتيجه رسيدم و خيلي نتيجه هاي ديگه!

به اينكه خيلي از حرفايي كه مي شنوي از بزرگان، از صدا و سيما و خيلي كساي ديگه مثل حرفاي مسئولين مي مونه تو تريبون آزاد

فقط شعار فقط وعده و وعيد الكي! موقع عمل كه مي شه ........

تموم شد تموم شد به همين سرعت كه ماه رمضان تموم شد

خدا رو شكر خدا رو شكر من راضيم راضيِ راضي

من از پشت همين تريبون اعلام مي كنم بنده از هيچ كس دلخور نيستم و از هيچ كس كينه اي به دل ندارم سعي مي كنم نداشته باشم به واسطه همان حرفي كه روحاني شب احيا 21 ماه رمضان گفت.

چيزي كه هست اينه كه از خودم متنفرم . از خلقت خودم در عجبم! از خودم ناراضيم خيلي ناراضي خيلي خيلي ...

تو پرانتز: (چند روز قبل رئيسمون يه دونه سجاده از مكه برام سوغاتي آورد وقتي رفتم خونه يه دفه يه جرقه زد تو ذهنم! از موقعي كه نمازخون شدم يه دونه جانماز داشتم . يه چند دفه اي مامانم گفته بود اين جانمازتو عوض كن تو خونه صد تا جانماز داريم. منم مي گفتم چه فرقي مي كنه؟ مگه اين بده؟ مهم اينه كه نماز بخوني ! اون روز تصميم گرفتم با اون سجاده نماز بخونم با اينكه چند تا سجاده ديگه هم تو خونه داشتيم. رفتم يه جانماز نو سفيد پيدا كردم با يه مهر و تسبيح نو و عطر و يه دونه هم چادر سفيد دوخته شده از اونايي كه مامان خانوم گذاشته بود براي زندگاني آينده. خلاصه كه از اين تغيير و تحول جديد يه جورايي خوشم اومد و راضي بودم )

آقاي ........ فوت پدربزرگ عزيزتون رو تسليت عرض مي كنم (چه اينجا رو بخونيد چه نخونيد) انشااله هر چي خاك اونه عمر شما باشه.

مرد خوبي بوده كه تو ماه رمضان اونم به اين راحتي فوت كرده.

حادثه ...

ziba-2006 — Sun, 07 Oct 2007 13:08:43 GMT

رانندگی باز هم حادثه آفرید

خدایا شکرت بازم ممنون

به خیر گذشت

گناه ...

ziba-2006 — Tue, 25 Sep 2007 12:25:37 GMT

به كدامين گناه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ !!!!!!!!!!!

تولد ...

ziba-2006 — Sat, 22 Sep 2007 13:32:18 GMT

سلام

آخرين فرزند پسر که به دنيا اومد شروع کرد به قرص خوردن. ديگه بچه نمي خواست، به مدت 7 سال قرص خورد. شنيده بود اگه 7 سال قرص بخورن ديگه بچه دار نمي شن.

بعد از اون ديگه ادامه نداد. تا اينکه يه مدت بعد متوجه يه چيزايي شد حالت عادي نداشت مشکوک مي زد حال کسايي رو داشت که باردارن تا اينکه رفت آزمايش متوجه شد که بـــــــــله يه بچه ديگه در راهه.

از اون به بعد دست به کار شد. دست به هر کاري زد که بچه از بين بره. کاراي مختلفي کرد فايده اي نداشت.

يه دفه هم يه حادثه براش پيش اومد تو آشپزخونه و يه چيزي محکم خورد به شکمش ديگه اين دفه مطمئن شد که بچه از بين رفت. ولي اشتباه کرده بود.

بچه سرتقي بود سمج و پيله اي. اصلا قصد نداشت دست از زندگي بکشه بيچاره خبر نداشت چه سرنوشتي انتظارش رو مي کشه.

صبح اول مهر ساعت 9 وقتي خواهر برادرا رفته بودن مدرسه به دنيا اومد. تلاشش برا زنده موندن بي نتيجه نبود . بلاخره موفق شده بود. کوچولوي بيچاره !

تولدم مبارک